Sohbetle Gelen Mutluluk

İnsanlar günlük hayatının sıkıntılarını, dertlerini, sevinçlerini, kısaca hayatın getirdiklerini paylaşmakta ve iletişim kurmaktadır. Bu iletişimin başında da Cepten sohbet gelmekte. Sohbet ederken kişilerin durumlarından daha çok konuşmaları önemlidir. Karşıdakinin durumunu, halini hatırını ancak konuşmasından ses tonundan sesinin inceliklerinden anlarız. İnsanlarla yaşam sürecinde kişilerle iletişim kurmanın en güzel yolu sohbet etmek birbirini tanımaktır.




Birbirimizle iletişime geçerken kullandığımız kelimeler yüz ifadeleri mimikler çok önemlidir. Çünkü insanoğlu konuşa konuşa anlaşır karşıya duygularını konuşa konuşa aktarır günlük hayatımızda arkadaşımızla, dostumuzla, eşimizle, annemizle, babamızla sohbet ve istişare edilerek yaşamın temel amacı konusunda günlük iletişim kurarız bazen hal hatır sormak, bazen derdini anlatmak bazen yapılacak işler konusun da görüş almak, bazen sadece içimizi ferahlatmak için ya da karşıdakinin sesini duymak için cepte sohbet ederiz.




Cepte sohbet ederken bazen saatler geçmekte konu bir yerden başka bir yerlere gitmektedir. Nasıl zamanın geçtiğini anlamayız bile. Gurbette bir hayat yaşıyorsak Annemizin özlemi burnumuzun direğini sızlatırken onun kokusunu içimize çekemesek de onun sesini duymak onun konuşmasındaki sevgiyi hissetmek bile bizi bizden alır. Sevgiliyse uzaktaki telefonun çalması için dualar eder, sesini duymak için bahaneler üretiriz. Olmadık kaprisleri yaparız sadece biraz daha fazla konuşup biraz daha fazla sesini duymak. Aslında bunların hepsi özlemden, hasretten ileri gelmektedir. Hasretlerin giderilmesi için önce kendimizi yakın hissettiğimizi sevdiğimizi ararız. Sesinin tınısıyla dertlenir sesinin coşkusuyla şenlikler getiririz hayatımıza.




Eskiye nazaranla artık iletişim daha kolay hale geldi. Eskiden uzaktakinden haber alabilmek aylar yıllar sürermiş. Tabi ki bizler görmedik güvercinle haberleşmeleri ya datelgırafla haberleşmeleri. Bizlerin en son haberleşme gördüğümüz belki de ev telefonlarıdır. Bizim zamanımızda sadece ev telefonları vardı. Sadece özel durumlarda aranırdı. Sadece bir müşkülün olduğunda konuşur bir haber verilecekse karşıdaki evdeyse görüşürdük. Yâda hasretliğini çektiğimiz varsa ancak karşıda bulursak üç beş kelimeyle giderdi hasretimiz. Eskiden sadece normal telefonlar varken dışarda olan insanlardan haber almak çok zordu. Gurbette yaşayanlar için gurbet çekilmez bekleyenler için ise acısı bitmezdi




Görüntülü telefonlar sayesinde gurbet, uzaklık, mesafe diye bir şey kalmadı. Sevdiğinizle, özlediğinizle özlem gidermek o kadar kolaylaştı ki artık. Mesafeler kapandı. Uzaklar yakın oldu. Sadece özlem gidermek değil artık birbirimizden haberler almakta çabuklaştı. En uzaktakinin derdini öğrenmek derdine derman olmak en kolay yaşamımız oldu. Telefonların getirisi bununla da yetmedi tabi ki.




İnsanların yaşamını kolaylaştıran cep telefonu ile konuşmanın artmasıyla birlikte aynı zamanda artık mesafeler yakınlaştığı için özlem, hasret kalmadı. En uzaktaki bile artık yanı başımızda oldu. Uzaklar yakınlaştı. Bu olumlu olduğu kadar insanları başka arayışlara da teşvik etti. Cepten sohbet numaraları bunun en büyük göstergesi. Hiç tanımadığınız insanlarla konuşmak, dertleşmek, bir şeyleri paylaşmak kaçınılmaz oldu. Yeni insanlar tanımak, yeni insanlarla sohbet etmek ihtiyacı doğdu. Bu ihtiyacın giderilmesinde etkisi çok büyüktür. Tanımadığımız insanlara kendimiz anlatmak belki içimizi rahatlatır. Belki bizi tanımayanlarla konuşmak içimizde büyüttüğümüz dertlerimizi yok etmese bile hafiflemesine sebep olur.




Hiç tanımadığınız bir insanı dinlemek, onun dertlerini, sıkıntılarını, özlemlerini dinleyip kendimizi karşıdakinin yerine koymak ya da o kişiyle ortak bir şeyler paylaşmak güzeldir. Tanımadığımız insanlarla sohbet ederken bazen saatlerin nasıl geçtiğini anlamayız. Hiç tanımadık kişi bile olsa tanışmak bile paylaşmaktır hayatı. Hayatı paylaştıkça elimizdekileri duygularımızı paylaştıkça bu hayat daha güzel hale gelir. Yalnızlıktan kimse zevk almaz. Paylaşılan şeyler güzelleşir. Paylaşıldıkça acılar azalır güzellikler çoğalır. Paylaşılınca kişilerin hayatındaki özeller daha özel şeklide karşıdakinde de özelleşir. Karşıdakiyle paylaşınca mutluluklar çoğalır. Bu durum daha da gelişip guruplar halinde sohbetler meydana bile gelebilir.




Sohbetler insanın ruhunu aydınlatır. Ufkunu genişletir. Karşımızdaki insanı dinlerken sıkılmadığımız sürece zaman su gibi geçer. Konuştukça anlatasımız artar. Konuştukça kelimeler dolaşır ağzımızda. Çoğalır kelimeler sohbetlerde. Karşıdakinin ruhunun derinliklerinde kendimizi görürü o ruhla bürünürüz. Bazen saatler geçmese zaman dursa deriz. Çünkü ruhumuz dinlenir konuşurken. Karşıdakini dinlerken adeta karşıdakini yaşarız. Onunla ağlar onunla güler hale geliriz. Belki bu insanlığın doğasında vardır. Karşıdaki konuştukça sıkıntıları yüreğimizde büyür büyür dağ misali bizi aşar. Tanıdıklarımız yetmez artık bize. Çünkü tanıklarımızın hayatını ezbere biliyoruzdur.




Hangi durumda ne tepki vereceğini hangi durumda bize karşı geleceğini ya da bize ne gibi durumlarda nasıl yardım edeceğini biliriz. Âmâ uzakta hiç tanımadığımız insanlarla konuşmak öyle değildir insanı tanımak o kadar değişik gelir ki bizlere. Bazen sadece onu dinleyip onunla konuşup onunla gülüp onunla ağlamak isteriz. Hiç tanımadık bile olsa uzakta bile olsa o insanı yakın hissederiz. Bu belki de değişik bir şeylerin arayışıdır insanoğlunda. Monotonluk sıkar aynı yaşayış boğar bizleri. Özellikle şehir hayatının dertleri kentleşmeler insanları yalnızlığa ittikçe sohbetler daha çok özlenir hale gelmekte.




Sohbetlerin en büyüğü olan cepten sohbet belki de vazgeçilmezimiz artık. En ufak üzüntü bile yalnızlığı götürmüyor günümüzde. Hemen cebin öbür tarafında istediğimiz kişinin sesi. Sadece bir aloya bakıyor. Hemen sıkıntılar gideriliyor. Paylaşılıyor ve yok ediliyor. Özlemler çoğalmadan bitiveriyor. Anne kızını saramasa da sesini duyuyorsa o bile yetiyor yüreğinin sızısını dindirmesine. Baba oğlundan haber alınca ilk doğduğu gün gibi sevince boğuluyor ister istemez. Çocuğunun doğumunu Askerde suyunca baba belki de dünyalar onun oluyor. Anne kızının mezuniyetini, cepten görünce yanındaymış gibi oluyor. Gurbetler bitiveriyor. Uzaklar yakın oluveriyor. Özlemler azalıyor. Sıkıntılar bitmese de yok olma derecesine geliyor. Hayatımız kolaylaştıran cep telefonların ve uzaktaki arkadaşlarımızın hayatımızdan hiç eksik olmaması dileğiyle.




Önceki Yazı << Sonraki Yazı >>